Wiatr ustał i fale uspokoiły się.
Moi towarzysze musieli chwycić za wiosła, abyśmy płynęli dalej.
Wtedy oderwałem małe kawałki wosku i zacząłem ugniatać je w dłoniach.
Jednemu po drugim, zatykałem im uszy.
Wiedziałem, że jesteśmy niedaleko wyspy syren.
Jeśli zatkasz nam uszy, jak usłyszymy twoje rozkazy?
Nie mam pojęcia, Odysie, czy istnieją jakieś syreny,
ale jeśli istnieją, to mam nadzieję, że wysłuchasz ich śpiewu
i rzucisz się do morza.
Nie wierzą ci. Sądzą, że oszalałeś.
Mój umysł działa poprawnie i udowodnię wam to:
Wysłucham tego, czego wy nie zdołalibyście wysłuchać i przeżyję.
Oto jesteśmy.
Chodźmy, nie mamy wiele czasu.
"Wysłuchaj tego, co mam ci powiedzenia, ja bogini Kirka i zapamiętaj.
Nawet ja nie mogę ci powiedzieć i objaśnić wszystkiego".
"Nie powiem ci jakie rozwiązanie jest poprawne".
"Sam musisz do tego dojść przez swoją mądrość".
Przywiąż mnie do masztu, tym sznurem. Tylko mocno.
I pamiętaj. Jakkolwiek bym cię nie błagał wzrokiem,
abyś mnie uwolnił, nie słuchaj
tylko wiąż mnie jeszcze mocniej.
Jesteśmy blisko. Nie możesz ich usłyszeć.
Odyseuszu, Odyseuszu, chlubo całej Achaji,
zatrzymaj swój statek, wsłuchaj się w nasze głosy.
Tu jest twój dom.
Chodź do nas, ty, który wiodłeś swoich żołnierzy ku chwale.
Odrzuć więzy, uwolnij swoje ciało.
UWOLNIJ SIEBIE!
Chodź do nas, a poznasz wszystkie tajemnice przeszłości i przysłości,
zaznasz całej chwały, jaka przypadła w udziale człowiekowi.
Zapomnij o swoich przyjaciołach i tej bezsensownej podróży,
zapomnij o latach cierpień. CHODŹ!
Zapomnij o swoich przyjaciołach i tej bezsensownej podróży,
chodź do nas i zyskaj potęgę, o jakiej marzyłeś od lat.
Nie bądź tchórzem! NIE BĄDŹ TCHÓRZEM!
- Rozwiąż mnie! - Zdobędziesz potegę!
- Dalej, rozwiąż mnie, rozwiąż mnie, pomóż mi! - Nie bądź tchórzem! Chodź!
To koniec. Moje przeznaczenie wypełniło się.
Cierpiałem, cierpiałem zbyt wiele. Chcę umrzeć, jestem chory,
chcę umrzeć, odchodzę od zmysłów.
Straszne głosy uszły jak oddech
i przestały rozbrzmiewać w mojej głowie. Doszedłem do siebie wycieńczony i poraniony.
Uwierzyłem, że uniknąłem koszmaru, patrząc
na stosy kości innych ofiar porozrzucane na skałach wybrzeża.
Moi towarzysze ujrzeli szkielety i chwycili za wiosła,
nie mogąć oderwać oczu od okropnego widoku.
Niebo pozostało pogodne i jasne
a jedyna pieśń jaką słyszałem, była pieśnią ptaków wysoko na niebie. Byłem szczęśliwy.
Niebezpieczeństwo minęło. Nadal słyszysz głosy?
Nie, nie słyszę.
Kirke myliła się. Usłyszałem syreny i przetrwałem.
Nawet człowiek może pokonać boskie siły.
Eurilochu, nadal jest dla nas szansa.
Musimy unikać skał, wybierając dłuższą drogę.
Musimy być cierpliwi. Nie możemy się poddać, rozumiesz?
Nie możemy zatrzymać się w Itace, pod żadnym pozorem.
Będziemy bezpieczni, gdy dopłyniemy do wyspy Heliosa.
Przekaż to reszcie. Dalej, powiedz im!
Ale nie wysłuchali mnie. Nie chcieli okazać mi posłuszeństwa,
nawet Euriloch. Dla nich byłem szaleńcem.
Dobiliśmy do wyspy. Opuścili pokład i nie mogłem ich powstrzymać.
Tylko modliłem się, żeby nie była to wyspa Heliosa.
To była nasza ostatnia próba. Gdybyśmy tylko mogli jej uniknąć!
Przybyliście na wyspę Trinakia.
Znajduje się tu pastwisko, gdzie pasą się byki o rogach jak sierpy księżyca, które
Helios powierzył dwóm Nimfom swoim córkom . Są czarnej rasy,
a ich zadaniem jest strzec stada swego ojca".
"Nie możecie zobaczyć Nimf, ale nie znieważajcie ich,
pozostawcie stado nietkniętym i myślcie tylko o powrocie do domu".
"Ale ty i twoi towarysze jesteście głodni i możecie ulec pokusie"
"To twoja ostatnia próba, Odysie. Nie zawiedź".
- Wynosimy się stąd. Szybko! - Poczekajmy na sprzyjający wiatr.
Posłuchajcie mnie.
Jeśli nadal uznajecie mój autorytet, musicie mi coś przyrzec.
Możecie jeść i pić to co jest na statku.
Zdradzę wam sekret, który mnie trapi:
Spójrzcie na te byki. To stado boga Heliosa.
Nie zbliżajcie się do nich, nawet nie myślcie o tym.
To ostatnia pokusa, której musimy się oprzeć.
Ale jeśli zawiedziemy, wypełni się proroctwo Terezjasza.
Nigdy nie zobaczymy Itaki.
To bez znaczenia, że mi nie ufacie. Po prostu przysięgnijcie.
Na kolana, wszyscy!
"Ach, nieszczęśniku, zawsze myślisz o bitwach i walce".
Spędziliśmy tam cały miesiąc, gdyż wiatr nie nadchodził
i dopóki jedzenie było na statku, moi towarzysze dotrzymywali obietnicy.
Unikali stada.
Ale w końcu głód zaczął ich dręczyć. Szukali pożywienia, ale bez skutku.
A stado Heliosa pasło się obok, kusząc i dręcząc.
"Będziecie głodni i utracicie całą nadzieję. Ulegniecie pokusie
niesubordynacji i nie zdacie ostatniej próby".
"Będziecie głodni i utracicie całą nadzieję. Ulegniecie pokusie
niesubordynacji i nie zdacie ostatniej próby".
Zacząłem się modlić:
Ojcze Zeusie, przebłagaj nieśmiertelnych bogów,
aby zwrócili mi zaufanie moich przyjaciół. Nie chcę ich widzieć umierających,
nie chcę oszaleć i stracić wszystkiego, co mi bliskie.
Lepiej, weź moje życie.
Czy mamy zdechnąć z głodu ze względu na przysięgę daną Odyseuszowi?
Od kiedy wrócił z Hadesu wszędzie widzi magię i czary!
Spójrzcie na to stado. Czy jest w nim coś boskiego?
Odyseusz tak twierdzi, ale czy powinniśmy mu ufać?
Każda śmierć jest lepsza od śmierci z głodu.
Zaczekajcie chwilę. Może jednak Odyseusz ma rację?
Nawet jeśli należą do Heliosa, to co nas to obchodzi?
Mnie nic. Wolę umrzeć
pośród fal niż na tej wyspie z głodu!
Euriloch ma rację. Bierzmy się za jedzenie!
" Nie mogę powiedzieć ci wszystkiego".
"Sam musisz podjąć decyzję".
Zjawiłem się za póżno,
ale to lepiej, bo przynajmniej niczego nie widziałem.
Nic im nie powiedziałem.
Świętowali całą noc.
Nad ranem wyruszyliśmy w morze i przyglądając się im z litością,
ponownie usłyszalem głos Terezjasza: "Zgubisz ich wszystkich".
Helios powiedział: zstąpicie
do Hadesu, aby lśnić w śmierci.
Słońce nagle zgasło. Odyseuszu, co się dzieje?
W jednej chwili ciemności ogarnęły statek,
a morze nabrało barwy nocy.
Opuść żagiel! Szybciej, Filetorze!
Wszystko było prawdą! Daremne nasze trudy, Odyseuszu,
to zemsta bogów, jesteśmy zgubieni!
Nie jesteśmy zgubieni, jak długo żyjemy!
Co robisz? Wiosłuj! Szybciej!
Nie poddawajcie się!
Ciśnięty przez wysoką falę, statek przechylił się.
Czułem odór siarki. Szliśmy na dno.
Ujrzałem moich przyjaciół porywanych przez fale.
9 dni walczyłem z falami, 10 dnia uratowała mnie Kalypso
i przygarnęła na 7 lat. Później pozwoliła mi zbudować tratwę
i tak tutaj trafiłem.
Tego człowieka nie ocaliła jego własna siła,
ani jego wielki spryt, ani tęsknota za domem,
ale siła tak potężna,
że nawet on nie zna jej źródeł.
Nawet on nie jest w stanie pojąć dlaczego jego przeznaczeniem jest powrócić.
Dlatego, nobliwi Feakowie, dam mu statek i udzielę pomocy,
ryzykując gniew Posejdona.
Do rana statek będzie gotowy.
Nie zapominaj, że ja także ocaliłam ci życie.
Raz w Delos, w świątyni Apolla widziałem młodą palmę.
Byłem zachwycony jej obecnością, tak jak teraz twoją.
Jesteś pewien, że twoja żona wciąż czeka na ciebie? Ile już czasu minęło?
Może Itaka ma już nowego króla?
Może inni przywłaszczyli sobie to, co należy do ciebie?
Bądź szczęśliwy w swoim domu, u boku rodziny i nie zapominaj o mnie.
Statek dobił do wybrzeży Itaki
gdzie fale miotane przez wiatr rozbijały się o dwa ostre klify.
Odyseusz powrócił do ojczyzny.
Ujrzał szczyt swojego pałacu.
Ale wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Nie było go zbyt długo.
Nagle, jakby pod wpływem strachu, postanowił skierować się nie do miasta,
ale wędrować polami.
Przyjacielu, jesteś pierwszym, którego spotykam. Powiedz mi, gdzie jestem?
Czy to wyspa czy kontynent?
Skąd pochodzisz, skoro tego nie wiesz? To mały kraj, ale sławny.
Wytrzymały, piękny, skalisty i bogaty w wino oraz oliwę.
Jego sława dotarła aż do Troi.
- Itaka, przybyszu. - Itaka...
Ach, tak. Słyszałem tę nazwę.
Przybywam z Egiptu, ziemi Faraonów, gdzie dowodziłam 20 statkami,
ale schwytano mnie i spędziłem w lochu 7 lat,
zaś moi towarzysze zostali zabici przez żołnierzy.
Rozpustny, bezczelny łgarzu! Czy ty się nigdy nie zmienisz?
Nawet bogowie powinni się bać twojej przebiegłości.
Wiem, że jesteś oszustem. Nazywasz się Odyseusz. Wielki blagier!
Nie poznajesz mnie? To ja, Atena.
Jak zwykle jetem tutaj, żeby ci pomagać.
Poznać ciebie? Któżby zdołał, skoro ciągle zmieniasz postać.
Wiem, że chroniłaś mnie w Troi, podczas bitwy.
Chociaż więcej w tym było gapienia się niż obrony.
I jeszcze śmiesz robić mi wyrzuty, że po tylu latach niebezpieczeństw, kryję się za kłamstwami?
Zawsze taki sam i za to cię lubię.
Ktoś inny rzuciłby się w ramiona żony i syna,
ale nie ty. Wiesz, że nikt nie może cię poznać
i dlatego ci pomogę.
Zamienię cię w żebraka i nikt cię nie rozpozna, jeśli sobie tego nie zażyczysz.
Co Atena uczyniła,
marszcząc jego skórę, pokrywając siwizną włosy
i odziewając go w stare, spleśniałe szmaty.
Najpierw pójdziesz do Eumeusa, wiernego świniopasa,
który jest bliski twojemu synowi i Penelopie.
Próbował sobie przypomnieć, gdzie mieszka Eumeus,
ale strzegł jego stada jeszcze jako dziecko.
Masz szczęście, przybyszu. Mogłyby cię pogryźć. Chodź, wejdź do środka.
Odyseusz z zaskoczeniem patrzył na płot
i podziwiał jego solidną konstrukcję. Nie było go tutaj wcześniej,
ale Eumeus postawił go na czas nieobecności swego pana,
aby strzegł owczarni i stada, które mu powierzono.
Był oddanym sługą i Odyseusz ucieszył się na jego widok.
Chodź, dam ci trochę chleba i wina. Powiesz mi kim jesteś.
Niech Zeus chroni tych, którzy udzielają gościny ubogim.
Niech Zeus ma cię w opiece, Zeus patron gościnności. Siadaj.
Odyseusz wzruszył się ponownie Choć jego wygląd był
tak nędzny, że nie mógł liczyć na niczyje miłosierdzie,
Eumeus przyjął go życzliwie i z szacunkiem.
Wieczorem porozmawiamy, ale teraz musisz się wzmocnić.
Mam tylko trochę sera. Za czasów mojego króla było inaczej.
Wtedy mógłbym zaoferować ci więcej, ale król
wyruszył z całą resztą do Troji i nie wrócił.
Weź to. Był wielkim królem.
Telemach, syn Odyseusza, opuścił Spartę
i wrócił do swojej łodzi na brzegu Pylos.
Jego podróż okazała się bezowocna. Nikt nie miał wieści o jego ojcu.
Wszyscy doradzali mu tylko, aby jak najszybciej wracał do domu.
Przyjacielu, błagam cię, przez wzgląd na życie twoje
i twoich przyjaciół, weź mnie na swoją łódź, w imię Zeusa!
Zabiłem człowieka, we własnej obronie, więc nie mogę dłużej pozostać w mieście.
Jego przyjaciele i rodzina szukają mnie, aby mnie zabić.
- Kim jesteś? - Nazywam się Teoclimen.
Jestem czarownikiem. Wiem, że nazywasz się Telemach i że wrogowie czychają na ciebie w domu.
Gdy będziesz wracał, nie płyń cieśniną między Samoą a Itaką.
Zaczaili się tam na ciebie, aby zepchnąć cię na skały,
jeśli nie obierzesz okrężnej drogi.
Nie zmierzaj prosto do Itaki, ale idź na przełaj, przez wioski.
- Dalej, wchodź na pokład. - Dziękuję. Niech Zeus cię błogosławi.
Karmię te prosiaki, aby zachować coś dla mojego króla.
Mówią, że umarł, ale gdybym go ujrzał, powiedziałbym mu:
"Zawsze wiedziałem, że wrócisz".
"I strzegłem tego stada przed twoimi wrogami".
- Wrogami? Jakimi wrogami? - Skąd przybywasz?
Nie wiesz, co nas tu spotkało? A może jesteś jednym z tych łobuzów?
Mniejsza z tym. Jesteś równie nieszczęśliwy jak ja, więc nie możemy żywić do siebie nieufności.
Jeśli nie wiesz, opowiem ci co się wydarzyło w Itace,
a gdy już się czegoś dowiesz, będę mógł wrócić do pracy.
Zapadła noc. Posiliwszy się odrobiną
wieprzowiny, przygotowanej przez Eumeusa, poszli spać.
Gdy twój król wróci, rozpozna Itakę?
- Myślę, że czeka go nieszczęście. - Nieszczęście? Będzie królem, który
wraca do swojego ludu. Wszyscy będą się radować.
Ludzie pewnie tak, ale mówiłem ci już co się dzieje na dworze.
Jeśli Odyseusz powróci, lepiej, żeby przebrał się za żebraka.
Rozumiem. Ale na dworze nadal są jego żona i syn.
Nie, Telemach wyruszył szukać swojego ojca i nikt nie wie gdzie,
a co do królowej, to nie jestem jej pewien. Zbyt długo jej nie widziałem.
Tylko mój król żyje w moich wspomnieniach i daje mi siłę.
Mój król lubił mnie i oddałby mi nawet swoją żonę
w nagrodę za moją pracę.
Różany palec świtu rozjaśnił niebo.
W swojej chacie, Eumeus był już na nogach.
Rozpalił ogień i przygotował śniadanie.
Pozostali pasterze przyłączyli się do niego.
- Chcesz trochę oliwek? - Nie, dziękuję.
Dzisiaj wy pilnujecie stada. Ja zostaję z przybyszem.
- Dobrze, idziemy. - Miłego dnia. - Dziękuję.
Wiesz jak pielęgnować drzewa, chociaż nie masz dłoni chłopa.
Masz rację. Nie jestem chłopem. Dowodziłem armią i flotą.
Aż nadeszła chwila, gdy musiałem ruszyć na Troję,
opuszczając moją ojczyznę, która była jak ta kraina.
20 lat temu.
Co chcesz dać mi do zrozumienia? Że to ten kraj musiałeś opuścić?
Nie. Widzisz winnicę? Myślę, że twój pan zasadził ją tam celowo,
wiedząc, że morskie wiatry nie dosięgną jej tam.
Racja. To był Odyseusz...
Mów dalej. Nawet nie wiesz jaką radość sprawiają mi twoje słowa.
- Skończyłeś już przycinać? - Słucham? Nie, jeszcze nie.
Masz rację. To nie czas na rozmowy. Pracujmy dalej.
Wiesz, że jest wiele innych sposobów przycinania drzew?
Jak ten!
Gdy któregoś wieczora Telemach wrócił do Itaki,
Teoclimen doradził mu, żeby wstrzymał się z powrotem do pałacu.
Wy zostajecie na statku, a ja idę szukać Eumausa.
Obudził się w nocy i nie zastał Eumausa w chacie.
Usłyszał kroki i szczekanie psów, które
były podekscytowane, jakby zobaczyły kogoś znajomego.
Telemachu, Telemachu, wróciłeś. Wróciłeś, mój synu.
Chodź. Martwiliśmy się o ciebie. Widziałeś się ze swoją matką?
Postanowiłem spotkać się z tobą, nim wrócę do pałacu.
Co wydarzyło się podczas mojej nieobecności? Czy matka wybrała nowego męża?
Nie, nic się nie zdarzyło. Chodź.
- Nie musisz wstawać. Kim on jest? - Nie wiem. Powiedział, że jest żeglarzem.
- Powierzam go twojej obronie. - Mojej? Nawet we własnym domu
jestem nękany przez intruzów. Nie jestem w stanie
obronić nawet samego siebie. Wiesz kim jestem?
Wolałbym zginąć na morzu, niż bać się powrotu do własnego domu.
Obawiam się Eumeusie, że to z tego powodu tutaj jestem
i że byłoby lepiej, gdyby moja matka poddała się i wyszła za mąż ponownie.
Atena ponownie przyszła do Odyseusza,
ujawniając się tylko jemu, stanęła pośrodku chaty i rzekła:
Synu Laertesa, teraz słyszysz swojego syna,
więc nie ukrywaj się już przed nim dłużej.
Młody książę, pozwól, że coś ci powiem.
Nie o twojej matce, na to sobie nie pozwolę, ale o tobie.
Słyszałem, co zaszło w twoim domu. Czy aby nie z twojego powodu?
Czy pozbawili cię własności, bo nie masz braci, którzy mogliby ci pomóc?
Ach, gdybym był tak silny jak ty i miał u swego boku syna Odyseusza,
nie stałbym tu z założonymi rękoma. A może nie wierzysz w jego powrót?
Gościu, masz rację, to nie ludzie są przeciwko w mnie, w rzeczywistości
lud Itaki kocha mnie, ale nie mam braci i jestem jego jedynym synem
tak jak on był jedynym synem Laertesa.
Jeśli moi wrogowie zechcą mnie zabić,
nasz ród zaniknie. Eumeusie, kim jest ten człowiek,
który przemawia do mnie jak był moim ojcem?
Po tysiąckroć wolałbym umrzeć broniąc mego domu
niż cierpieć tyranię z ręki uzurpatorów!
- Na litość boską, kim jesteś? - Odyseuszem, twoim ojcem.
Panie, nie rozpoznałem cię, pozwól, że oddam ci honory.
Rozpoznałeś mnie i oddawałeś mi honory w milczeniu.
Mój synu, wiem, że twoje serce pełne jest teraz zdumienia.
Wyglądam zupełnie inaczej niż sobie mnie wyobrażałeś,
ale nie sądzę, żeby to stało na przeszkodzie, żebyś mnie uścisnął.
Chociaż nigdy cię nie widziałem, myślałem o tobie przez cały czas.
Niech ci się przyjrzę.
Nie, Eumausie, zostań z nami.
Tak więc Telemach ostatecznie uwierzył
i uściskał swojego ojca.
W głębi serca zbierało im się na płacz.
Jeden był jak kukułcze pisklę,
drugi jak jastrząb o ostrych szponach, któremu chłopi
kradną z gniazda pisklę, nim nauczy się latać.
Nadzeszła pora, aby przygotować powrót Odyseusza na dwór:
nie wiedzieli tylko czy wystarczy pomoc Ateny
czy też mają szukać więcej szojuszników pośród pasterzy,
którzy wezmą pomstę za pomocą mieczy.
Wrócisz do Itaki sam.
Bedą cię pytać czy jesteś tym, który opuścił miasto 20 lat temu,
a ty musisz ich przekonać. - Wiem, ale to niemożliwe.
- Zgromadzenie zawsze staje po stronie silniejszych. - Kim są ci zalotnicy?
- Najgorsi są Antionous i Eurimach. - Przecież to jeszcze dzieci.
- Ojcze, minęło 20 lat. - Masz rację. A reszta? -Melantius, Amfinomus,
- Cotesipus. - I Amfimedont, syn Melanusa.
- Rozumiem. Ilu ich w sumie jest? - Z samej tylko Samoi przybyło kilkunastu.
- Zbyt wielu, Odyseuszu, zbyt wielu. - Żaden nie może dowiedzieć się o moim powrocie.
- A matka? - Nie, nawet ona.
Tymczasem statek zalotników wrócił do Itaki,
po tygodniach bezcelowego krążenia po morzu.
Obrał inną drogę. Miał szczęście, albo ktoś mu doniósł
Tak. Musimy się go pozbyć, zanim uda mu się zebrać ludzi.
- Do wioski. Do wioski i zabić go. - Nie ma potrzeby, sam tutaj wróci.
Penelopa ułyszała słowa zalotników, gdy zmierzali
do pałacu. Przyjęła ich w wielkiej sali,
gdzie zajęła należne jej miejsce obok królewskiego tronu,
aby wysłuchać ich relacji.
- Co zrobiliście mojemu synowi? - Twojemu synowi?
- Jego statek jest w zatoce. Jeszcze nie wrócił? - Pytam was, gdzie on jest?
Nie wiem. Nie jestem jego niańką.
- Znam twoje zamiary Antionousie. - Wprowadzono cię w błąd.
Twój ojciec klęczał w tej sali przed Odyseuszem, błagając go o wsparcie.
Odyseusz ocalił mu życie, a ty podnosisz rękę na jego syna!
Tchórzu, jesteś jak twój ojciec!
Nie mam żadnych powodów, aby zabijać twojego syna.
Wręcz odwrotnie. Jest jedynym gwarantem jego bezpieczeństwa.
Telemach! Telemach wrócił!
Penelopa rzuciła się, aby wziąć w ramiona syna.
Ucałowała jego czoło i ciemne oczy.
Wrócił Telemach, jej słońce. Przybył z nim mag Teoclimen,
którego Telemach zabrał z Pylos, aby go umyto i namaszczono.
Wróciłeś odmieniony. Bardziej skupiony i cichy. Jestem taka szczęśliwa.
Ja także. Żałuję tylko, że wracam w takich okolicznościach.
Czy wiesz, co twój ojciec powiedział mi, gdy wyruszał na wojnę?
"Gdybym nie wrócił, powierzam twojej opiece wszystko: dom, służbę, starców
i mojego syna. Gdy tylko urośnie mu broda, powierz mu majątek.
To znaczy, że nie powiedział: "Wyjdź za mąż ponownie"?
- Poznałaś już przybysza? - Wiem tylko, że nazywa się Teoclimen.
Pochodzi z Argos. W Pylos prosił mnie o pomoc. Zabił człowieka.
Dlaczego sprowadziłeś mordercę do domu?
Przepowiada przyszłość. Doradził mi, abym obrał inną drogę.
- Niewykluczone, że zawdzięczam mu życie. - Tylu już odwiedzało ten dom,
mówiąc o przyszłości, ale żaden nie wspomniał o twoim ojcu.
Odbyłeś bardzo niebezpieczną podróz. Czegoś się dowiedziałeś?
W Pylos Nestor przyjął mnie bardzo ciepło,
ale nic nie wiedział.
W Sparcie spotkałem Helenę i Menelaosa. Opowiedziałem im o tym,
co się dzieje w Itace i zgodzili się,
że twoja wierność zostanie wynagrodzona, ale oni także nic nie wiedzieli o ojcu.
Wierna żona Odyseusza, co Menelaos mógł powiedzieć twojemu synowi?
Dlaczego nie zapytasz mnie, skoro widzę przyszłość?
Nie czytam z ludzkich serc, ale niebiańskich znaków.
I chcę ci powiedzieć, że musisz wykazać się większym sprytem, zwodząc swoich zalotników.
Twój mąż nie postąpiłby inaczej, dobrze o tym wiesz.
- Jaki on był? - Kto? - Kiedy go poślubiłaś, jaki był?
Odyseusz....jaki był? Był ostatnim człowiekiem, który wziąłby mnie za żonę.
Mój ojciec nie lubił go. Nie był bogaty ani zbyt pewny siebie.
Gdy mój ojciec powiedział "nie", Odyseusz spuścił oczy
i opuścił palac, nawet się nie odwracając. Pobiegłam za nim,
a kiedy raczył spojrzeć na mnie, jego wóz był już zapakowany. Nawet nie odezwał się do mnie.
Usiadłam obok niego i szykowaliśmy się do odjazdu. Mój ojciec stanął
nam na drodze, krzycząc do mnie: "rozkazuję ci wracać"
ale przykryłam moją twarz welonem i milczałam.
Odyseusz popędził konia i odjechaliśmy.
W międzyczasie Odyseusz i Eumeus wrócili do miasta.
Świniopas oddał swemu panu własny sztylet i jutowy worek,
tak, że teraz jeszcze bardziej upodobnił się do żebraka.
Gdy ludzie ich ujrzeli, mówili: Doprawdy, człowiek ten nie
jest tym, na kogo wygląda. Spójrzcie na świniopasa prowadzącego żebraka.